Κωνσταντίνος Τραχανατζής: Ο διοικητής μου, ο φίλος μου, ένας θρύλος των Καταδρομών
Μια προσωπική μαρτυρία τιμής και μνήμης, από την Αντιμάχεια του 1985 μέχρι τον τελευταίο αποχαιρετισμό
Με βαθιά συγκίνηση αποχαιρετώ τον Αντιστράτηγο ε.α. Κωνσταντίνο Τραχανατζή. Έναν εμβληματικό αξιωματικό των Ελληνικών Ειδικών Δυνάμεων, έναν θρύλο των Καταδρομών. Τον διοικητή που γνώρισα νέος και τον άνθρωπο που είχα την τιμή να αποκαλώ φίλο μου για περισσότερα από σαράντα χρόνια.
Τον γνώρισα το 1985, στο 5ο ΕΤΕΘ, στην Αντιμάχεια της Κω. Εκείνος ήταν διοικητής μου και εγώ δόκιμος έφεδρος αξιωματικός των Ειδικών Δυνάμεων. Εκεί ξεκίνησε μια σχέση που διατηρήθηκε μέχρι λίγο πριν από τον θάνατό του. Μια σχέση φιλίας, αμοιβαίου σεβασμού και βαθιάς εκτίμησης για τον άνθρωπο, τον αξιωματικό και την προσφορά του.
Όσοι υπηρετήσαμε υπό τις διαταγές του γνωρίζουμε πόσο απαιτητικός ήταν. Σκληρός στην εκπαίδευση, ευθύς στον λόγο, ασυμβίβαστος σε ζητήματα πειθαρχίας και ευθύνης. Δεν χάιδευε αυτιά, ούτε στρατιωτών ούτε αξιωματικών. Σε έφερνε αντιμέτωπο με την κούραση, τον φόβο και την αμφιβολία για τις δυνάμεις σου. Και σε καλούσε να προσπαθήσεις περισσότερο, να ξεπεράσεις όσα πίστευες πως ήταν τα όριά σου.
Πριν όμως ζητήσει από εσένα να κάνεις κάτι, το έκανε ο ίδιος πρώτος.
Θυμάμαι ένα περιστατικό από εκείνη τη χρονιά που αποτυπώνει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόταν τη διοίκηση.
Ετοιμαζόμασταν για μια πορεία–βολή. Ολόκληρη η μονάδα είχε παραταχθεί με τα μπέργκιν, τα σακίδιά μας, που έπρεπε να φέρουν τον προβλεπόμενο πλήρη φόρτο μάχης. Εκείνος πήρε μια ζυγαριά χειρός και άρχισε τον έλεγχο.
Το πρώτο σακίδιο που ζύγισε ήταν το δικό του.
Ακολούθησαν τα σακίδια των αξιωματικών και στη συνέχεια των οπλιτών. Αυτή η σειρά έμεινε χαραγμένη στη μνήμη μου. Έθετε πρώτα τον εαυτό του στον ίδιο έλεγχο, στην ίδια απαίτηση, στο ίδιο βάρος που θα σήκωναν οι δικοι του ανθρωποι … οι κομμαντος του..
Εκείνη η ζυγαριά χειρός, μπροστά σε ολόκληρη τη μονάδα, έλεγε πολλά για τον Κωνσταντίνο Τραχανατζή. Ο διοικητής αναλάμβανε πρώτος το βάρος. Και εμείς το βλέπαμε.
Έτσι τον θυμάμαι στην εκπαίδευση: σοβαρό, υπεύθυνο, απαιτητικό και συνεπή με όσα ζητούσε. Αντιλαμβανόταν ότι η προετοιμασία των στρατιωτών του ήταν ευθύνη που αφορούσε την ίδια τους τη ζωή. Γι’ αυτό επέμενε στη λεπτομέρεια, στην πειθαρχία και στη σκληρή προσπάθεια.
Αγαπούσε τους στρατιώτες του. Αυτή την αγάπη την εξέφραζε με τη διαρκή φροντίδα να είναι όσο το δυνατόν καλύτερα προετοιμασμένοι. Ήθελε να έχουν αντοχή, γνώση, αυτοπεποίθηση και εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλον. Να μπορούν να σταθούν όρθιοι στη δυσκολία και να στηρίξουν τον διπλανό τους.
Εκεί βρισκόταν, πιστεύω, και το μυστικό του δεσμού του με τους καταδρομείς του. Ήταν τόσο σκληρός και όμως τον αγαπούσαν βαθιά. Κέρδιζε εκείνη την εμπιστοσύνη που κάνει τον στρατιώτη να ακολουθεί τον διοικητή του ακόμη και στην πιο δύσκολη στιγμή.
Στα δικά μου μάτια, γεννούσε καταδρομείς. Διαμόρφωνε ανθρώπους με θάρρος, πειθαρχία, ταπεινότητα και σεβασμό. Μας μάθαινε να αναλαμβάνουμε ευθύνη και να λειτουργούμε ως ομάδα. Να καταλαβαίνουμε ότι η δύναμη του καθενός αποκτά ουσία μέσα στην κοινή προσπάθεια.
Η στρατιωτική του διαδρομή τον οδήγησε σε θέσεις μεγάλης ευθύνης: στη διοίκηση της Σχολής Μονίμων Υπαξιωματικών, στη Διεύθυνση Ειδικών Δυνάμεων του ΓΕΣ και στη διοίκηση της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων. Από αυτές τις θέσεις συνέβαλε στην εκπαίδευση και στη διαμόρφωση νέων γενεών στελεχών του Ελληνικού Στρατού.
Από τις συζητήσεις μας όλα αυτά τα χρόνια κρατώ ακόμη την εικόνα ενός αξιωματικού με απαιτητική και πολύπλευρη εκπαίδευση, με πλήθος στρατιωτικών σχολείων στο εξωτερικό, διεθνείς συνεργασίες και εμπειρίες από αποστολές εκτός Ελλάδας. Αυτή τη γνώση τη μετέφερε στην καθημερινή εκπαίδευση, με προσωπική παρουσία και υψηλές απαιτήσεις.
Για εμένα, όμως, η πιο ζωντανή αποτύπωση της πορείας του βρίσκεται στους ανθρώπους που συνάντησα δίπλα του.
Θυμάμαι τις επισκέψεις του στην Κρήτη. Πηγαίναμε μαζί σε συναντήσεις και έβλεπα τόσους ανθρώπους να συγκεντρώνονται για να τον χαιρετήσουν, να του μιλήσουν, να σταθούν κοντά του. Έβλεπα τη συγκίνηση και τη χαρά τους. Τα χρόνια είχαν περάσει, αλλά η αγάπη για τον διοικητή τους παρέμενε ζωντανή.
Αυτή την αγάπη την είδα. Τον σεβασμό τον έζησα. Και τη φιλία του τη θεωρώ τιμή της ζωής μου.
Τιμώντας τον Στρατηγό Τραχανατζή, αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω και την εμπιστοσύνη μου στους άξιους αξιωματικούς που υπηρετούν σε όλους τους Κλάδους, τα Όπλα και τα Σώματα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Στα στελέχη, στους στρατιώτες και στους εφέδρους μας. Στους ανθρώπους που προετοιμάζονται καθημερινά, συχνά αθόρυβα, για να σταθούν εκεί όπου θα τους χρειαστεί η πατρίδα.
Υπάρχουν και άλλοι «Τραχανατζήδες» στο στράτευμά μας. Άνθρωποι που αναλαμβάνουν πρώτοι την ευθύνη, εκπαιδεύουν με σοβαρότητα, δίνουν το παράδειγμα και κερδίζουν την εμπιστοσύνη των ανθρώπων τους. Είναι ευτύχημα για τον τόπο μας ότι αυτό το ήθος συνεχίζεται και μεταδίδεται στις επόμενες γενιές.
Το πνεύμα των Καταδρομών περνά από άνθρωπο σε άνθρωπο: μέσα από την εκπαίδευση, την κοινή προσπάθεια, την πειθαρχία και τη συντροφικότητα. Για όσους το ζήσαμε, η λέξη «καταδρομέας» κουβαλά μια ολόκληρη διαδρομή ζωής. Μας συγκινεί, μας κάνει να ανατριχιάζουμε και μας θυμίζει την ευθύνη που αναλάβαμε.
Ο Κωνσταντίνος Τραχανατζής υπήρξε για εμάς σύμβολο αυτού του πνεύματος. Μόνο που τον βλέπαμε, μόνο που ακούγαμε τη φωνή του, ξυπνούσαν μέσα μας οι στιγμές της εκπαίδευσης, η προσπάθεια, η υπερηφάνεια και η επίγνωση του καθήκοντος.
Αυτή την παρακαταθήκη κρατάμε. Και οφείλουμε να τη μεταφέρουμε στους νεότερους με τις πράξεις και τη στάση μας.
Και αν έρθει η ώρα που η πατρίδα θα μας χρειαστεί, να είμαστε παρόντες. Με ενότητα, με επίγνωση του καθήκοντος και με την αποφασιστικότητα που εκείνος, αλλά και πολλοί άλλοι άξιοι «Τραχανατζήδες», μας έχουν διδάξει.
Στρατηγέ μου, σε ευχαριστώ για όσα μας δίδαξες, για το παράδειγμά σου και για τη φιλία με την οποία με τίμησες όλα αυτά τα χρόνια.
Από την Αντιμάχεια του 1985 μέχρι τον τελευταίο αποχαιρετισμό, ο σεβασμός μου στο πρόσωπό σου παραμένει βαθύς.
Καλό ταξίδι, Στρατηγέ μου.
Καλό ταξίδι, φίλε μου.

Αιωνία σου η μνήμη.
Γεώργιος Ρισάκης
Έφεδρος Αξιωματικός Ειδικών Δυνάμεων, 1985
