Login

Lost your password?
Don't have an account? Sign Up

Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων: «Ημέρα ευθύνης» για τους νεκρούς στην άσφαλτο και τα κενά στην αποκατάσταση

Με εκδηλώσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Αλεξανδρούπολη, Ηράκλειο και Ρόδο, τιμήθηκε χθες, Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026, η Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων Συγκρούσεων, 15 χρόνια μετά την επίσημη θεσμοθέτησή της στην Ελλάδα.

Ο Πανελλαδικός Σύλλογος «SOS Τροχαία Εγκλήματα» απευθύνει κάλεσμα μνήμης και αφύπνισης, τιμώντας όσους έχασαν τη ζωή τους στους δρόμους, όσους επιβίωσαν με βαριές αναπηρίες, τις οικογένειές τους, αλλά και τους διασώστες του ΕΚΑΒ, τους πυροσβέστες και τους αστυνομικούς της Τροχαίας που δίνουν καθημερινά μάχη στην άσφαλτο. Στην Αθήνα, η κεντρική εκδήλωση διεξάγεται από τις 12:00 έως τις 15:00 στο Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα» στο Θησείο, περιλαμβάνοντας ομιλίες από εκπροσώπους των Σωμάτων Ασφαλείας και του ΕΚΑΒ, οπτικοακουστικό υλικό και έκθεση μπάνερ με τα πρόσωπα 164 θυμάτων.

«Όχι στη λέξη “ατύχημα”»: Η ανάγκη για ολιστική πολιτική
Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο πρόεδρος του Δ.Σ. του Συλλόγου «SOS Τροχαία Εγκλήματα», Μανώλης Σταυρουλάκης, επισημαίνει ότι η αυστηροποίηση του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (ΚΟΚ) έφερε μεν μετρήσιμη βελτίωση, ωστόσο η αστυνόμευση δεν αρκεί από μόνη της. Όπως τονίζει, απαιτείται διαρκής συνέργεια των υπουργείων Παιδείας, Υγείας, Μεταφορών, Δικαιοσύνης και Προστασίας του Πολίτη, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, καθώς και συστηματική παιδεία που να ξεκινά «από τη γέννηση του παιδιού».

Με φόντο τους 600 έως 700 νεκρούς και τους περίπου 2.000 επιζώντες με παραπληγία ή τετραπληγία κάθε χρόνο στη χώρα, ο κ. Σταυρουλάκης υπενθυμίζει τη σημασία της αλλαγής ορολογίας που ενσωματώθηκε και στον νέο ΚΟΚ:

«Δεν γίνονται τυχαία τα τροχαία. Λέμε τη λέξη “ατύχημα” και απενοχοποιούμαστε. Πίσω από τις τραγωδίες βρίσκονται εγκληματικές παραβατικές συμπεριφορές και αστοχίες του οδικού δικτύου. Η σημερινή ημέρα είναι ημέρα μνήμης θυμάτων αλλά και ευθυνών».

Αποκατάσταση επιζώντων: Ελλιπείς δημόσιες δομές και οικονομικό βάρος
Στη δύσκολη επόμενη ημέρα για τους ανθρώπους που μένουν ανάπηροι έπειτα από μια σφοδρή σύγκρουση εστιάζει ο Γενικός Γραμματέας του Πανελλήνιου Συλλόγου Παραπληγικών, Χάρης Περδίκης, αναδεικνύοντας τα σοβαρά ελλείμματα του συστήματος υγείας και πρόνοιας:

Μόλις μία δημόσια δομή: Στη χώρα λειτουργεί ένα μόνο δημόσιο κέντρο αποκατάστασης που υπολείπεται αισθητά των ευρωπαϊκών προτύπων, ενώ τα ιδιωτικά κέντρα έχουν απαγορευτικό κόστος για πολλούς πολίτες και δεν παρέχουν τις ολοκληρωμένες υπηρεσίες μιας σύγχρονης δημόσιας μονάδας.

Επανένταξη και οικογένεια: Στόχος της αποκατάστασης είναι η αυτονομία του ατόμου στη νέα του πραγματικότητα, διαδικασία που προϋποθέτει υποχρεωτικά και την εκπαίδευση των οικείων του.

Ανεπαρκής οικονομική στήριξη: Το παραπληγικό επίδομα δεν καλύπτει τις πραγματικές ανάγκες, μετακυλίοντας το κύριο βάρος της φροντίδας στις οικογένειες, ενώ ο θεσμός του Προσωπικού Βοηθού χρήζει περαιτέρω βελτιώσεων για να αποδώσει ουσιαστικά.

Το ευρωπαϊκό μοντέλο του «Ασφαλούς Συστήματος» και ο ρόλος της ταχύτητας
Από την πλευρά του Ινστιτούτου Οδικής Ασφάλειας (Ι.Ο.ΑΣ.) «Πάνος Μυλωνάς», ο κοινωνιολόγος και υπεύθυνος επικοινωνίας Δημήτρης Λαζαρίδης προκρίνει την ευρωπαϊκή στρατηγική του Ασφαλούς Συστήματος (Safe System Approach): επειδή το ανθρώπινο λάθος είναι αναπόφευκτο, ο σωστός σχεδιασμός του οδικού δικτύου, η σήμανση, ο φωτισμός, οι ασφαλείς διαβάσεις και η νομοθεσία πρέπει να λειτουργούν προστατευτικά ώστε τα λάθη να μην αποβαίνουν μοιραία.

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στην υπερβολική ταχύτητα, η οποία ευθύνεται για το 30% των θανατηφόρων συγκρούσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τονίζοντας την ανάγκη για χαμηλότερα όρια εντός αστικού ιστού και έξω από τα σχολεία, σε συνδυασμό με αποτρεπτική αστυνόμευση.

Παράλληλα, υπογραμμίζει τη σημασία της δια βίου κυκλοφοριακής αγωγής —μέσα από την οποία το Ι.Ο.ΑΣ. «Πάνος Μυλωνάς» έχει εκπαιδεύσει στα 21 χρόνια δράσης του 420.000 μαθητές, 9.500 εκπαιδευτικούς, 49.700 στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, 35.550 προσκόπους, 25.000 εργαζομένους επιχειρήσεων και 1.139 ανήλικους παραβάτες μαζί με τις οικογένειές τους— με ορίζοντα τον ευρωπαϊκό στόχο για μείωση των νεκρών και σοβαρά τραυματιών κατά 50% έως το 2030.